เหล็กกลัวการเกิดสนิม เราจึงต้องหาวิธีปกป้องเพื่อยืดอายุการใช้งาน ก่อนศตวรรษที่ 18 มีการใช้วิธีนี้ เช่น การลงสีน้ำมันและการทาสี แต่ไม่คงทนและลอกออกง่าย สำหรับสินค้าขนาดเล็ก จะใช้วิธีการหุ้มทองแดงหรือชุบดีบุก แต่วิธีนี้มีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ด้วยการพัฒนาของอุตสาหกรรมสมัยใหม่ เหล็กจำนวนมากต้องสัมผัสกับสภาพแวดล้อมกลางแจ้งและความชื้น และมีความจำเป็นเร่งด่วนสำหรับวิธีการที่สามารถปกป้องเหล็กในวงกว้างได้
ในปี ค.ศ. 1742 นักเคมีชาวฝรั่งเศส Melouin ได้ทำการทดลองโดยการจุ่มเหล็กในสังกะสีหลอมเหลว แล้วเอาออกจนกลายเป็นชั้นสังกะสีสีขาวเงินบนพื้นผิว ซึ่งสามารถป้องกันการเกิดสนิมได้ เขาตีพิมพ์บทความที่ Royal Academy of France เกี่ยวกับการกำเนิดของการชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อนอย่างเป็นทางการ ในปีพ.ศ. 2380 (สิทธิบัตรอุตสาหกรรม) Sorel แห่งฝรั่งเศสได้ยื่นขอสิทธิบัตรสำหรับการชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อน โดยเสนออย่างเป็นทางการว่าสังกะสีมีปฏิกิริยามากกว่าเหล็ก และสามารถ "เสียสละตัวเอง" เพื่อปกป้องเหล็กได้ (หลักการป้องกัน cathodic)
ในปีเดียวกันนั้น Crawford ในสหราชอาณาจักรได้ปรับปรุงกระบวนการโดยใช้แอมโมเนียมคลอไรด์เป็นฟลักซ์ ซึ่งวางรากฐานสำหรับเทคโนโลยีการชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อนสมัยใหม่ ในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 19 การชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อนได้รับความนิยม เช่น รางรถไฟ เสาไฟถนน ราวกั้น และส่วนประกอบของอาคารล้วนทำจาก "เหล็กสีดำ" แล้วจึงชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อน นี่คือท่อสี่เหลี่ยมชุบสังกะสี
ด้วยความต้องการการก่อสร้างในเมืองที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก โรงงาน โรงเรือน และราวกั้น การชุบสังกะสีแบบเย็น (การชุบด้วยไฟฟ้า) จึงเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน และการชุบสังกะสีด้วยไฟฟ้าถูกประดิษฐ์ขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 ชั้นสังกะสีบาง มันเงา และราคาไม่แพง ทำให้เกิดเหล็กสี่เหลี่ยมชุบสังกะสีเย็น ในปี 1931 วิศวกรชาวโปแลนด์ Sendzimir ได้คิดค้นวิธีการลดไฮโดรเจน ซึ่งเป็นสายการผลิตชุบสังกะสีแบบจุ่มร้อนอย่างต่อเนื่องสำหรับเหล็กเส้น ต้นทุนลดลงอย่างมากและคุณภาพยังคงมีเสถียรภาพ ต่อมาเชื่อมท่อสี่เหลี่ยมเข้ากับแถบเหล็กอาบสังกะสีโดยตรง (ปัจจุบันเป็นกระบวนการหลัก)